|
|
|
Menu: |
historia parafii: |
Po zakończeniu działań wojennychpowierzono opiekę nad kaplicą kapelanowi szpitala, którym został ks. Franciszek Lądowicz. Nowy kapelan przejął placówkę z rąk ostatniego kuratora pochodzenia niemieckiego. Sprawowano nabożeństwa w języku polskim i niemieckim. W tym czasie na terenie szpitala mieszkało jeszcze trzech księży niemieckich: ks. Lindenblatt, ks. Maggas i administrator kościoła Matki Bożej Bolesnej ks. Krah. Pamiętajmy także, że w mieszkaniu kuratora przebywał ciągle ostatni opiekun ks. Borchert. Księża niemieccy opuścili Gdańsk wraz z ostatnim transportem deportowanej ludności. W czasie niedzielnej Mszy św. frekwencja była znikoma. Liczba nie przekraczała 200 osób. W chwili przybycia ks. Lądowicza ludności polskiej prawie nie było. Od pierwszych dni pobytu ks. Franciszek zabrał się do systematycznego porządkowania kaplicy. Z chwilą doprowadzenia kaplicy do porządku, frekwencja w niej znacznie wzrosła. Jak wynika ze sprawozdania ks. Lądowicza, sporządzonego w dniu 6 listopada 1945 roku, kaplica podczas polskich nabożeństw była wypełniona w całości. W wyniku napływu ludności polskiej, szczególnie z Wileńszczyzny, pod koniec 1945 roku przewaga Polaków była znaczna. Przed świtem Niepokalanego Poczęcia ksiądz kapelan zorganizował rekolekcje, a także zaczął starania w Kurii Biskupiej o utworzenie parafii przy kaplicy szpitalnej. Na polecenie Administratora Apostolskiego ks. Andrzeja Wronki, ks. Lądowicz sporządził projekt terytorium parafii. Niestety, z przyczyn od siebie niezależnych, w lutym 1946 roku musiał opuścić Gdańsk a funkcję kapelana objął 25 lutego 1946 roku Ks. Fidelis Wołos. W dniu 26 grudnia Administrator Apostolski przeprowadził wizytację kaplicy, której wynikiem było utworzenie samodzielnej "stacji duszpasterskiej". Dnia 15 września 1947 roku Kuria Biskupia zamianowała ks. Kanonika Szymona Żółtowskiego rządcą niezależnej placówki duszpasterskiej przy kościele Niepokalanego Poczęcia NMP. Ksiądz Żółtowski do tej pory pełnił funkcję proboszcza w Choczu w diecezji włocławskiej. Dnia 21 stycznia 1949 roku została erygowana parafia pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia NMP w Gdańsku. W granice nowej parafii wszedł obszar z Dolnego Miasta i Olszynki z wyłączeniem tzw. Małej Olszynki. Niestety ze smutkiem trzeba stwierdzić, że życie parafialne aż do roku 1975 nie było kwitnącym. Powodem mógł być brak choćby jednego pomieszczenia, oprócz budynku kościoła, przeznaczonego na cele duszpasterskie. Jedynym ze znanych przejawów życia religijnego, był założony w 1968 roku Żywy Różaniec, którego spotkania odbywały się bardzo nieregularnie. Z biegiem czasu, w wyniku zaniedbania budynku kościelnego, coraz mniejsza liczba parafian brała udział w życiu religijnym. 1 maja 1975 r. proboszczem parafiiustanowiony zostaje ks. Stanisław Bogdanowicz, dotychczasowy rektor kościoła p.w. św. Andrzeja Boboli w Sopocie. Stan, jaki zastał ks. Bogdanowicz był opłakany. Do kościoła przychodziła tylko niewielka liczba wiernych. Stan budynku kościelnego wymagał niezwłocznego remontu. Jak wykazała ekspertyza mykologiczno - budowlana przeprowadzona przez profesora Stefana Buczkowskiego, prodziekana Wydziału Architektury Politechniki Gdańskiej, kościół znajdował się w "stadium przed - awaryjnym". W dachu głównej nawy kościoła uległy całkowitemu zagrzybieniu wiązary, krokwie oraz całe węzły podporowe. Górne fragmenty tynków w kościele uległy całkowitemu zagrzybieniu, fragmentami było ich w ogóle brak. Parafia nie posiadała także pomieszczenia biurowego, co w dużej mierze było przyczyną braku ogłoszeń parafialnych, a księgi były prowadzone bardzo niesystematycznie. Część wszystkich danych, które powinny znajdować się w księgach, spisywana była na kartkach, a pewnych danych było brak. Salki katechetyczne (jedna z lewej strony kościoła - dawna zakrystia kaplicy z 1860 roku, druga to przerobiona oranżeria) były w opłakanym stanie. Ich zadaszenie było wykonane ze zbrojonego szkła, co sprawiało, że podczas okresów słoty pomieszczenia zalewała woda. Zimą, dzieci w salkach musiały siedzieć ubrane w płaszcze i czapki, ponieważ temperatura sięgała kilku stopni poniżej zera. W mieszkaniu byłych kuratorów nadal rezydował były ksiądz proboszcz, w związku z czym nowo przybyły nie miał gdzie mieszkać. Księża wikariusze mieszkali wciąż w domach prywatnych - przy ulicy Łąkowej 34 i dzisiejszej Wróbla. Ks. Stanisław Bogdanowicz zagospodarował dwa pomieszczenia od strony wirydaża, jedno o wymiarach 4 x 4 metry, zostało zaadaptowane na mieszkanie zastępcze, drugie stało się biurem parafialnym i archiwum. Ksiądz proboszcz, równocześnie z tymi pracami, wszczął starania o pozwolenie na budowę plebani. W związku z tym wyłoniły się dwie koncepcje:1. przewidywała usytuowanie plebani za kościołem, prostopadle do nawy głównej; na tę koncepcję nie zgodził się jednak konserwator wojewódzki; Wielką zasługę w pozwoleniu na budowę plebani trzeba przyznać panu dr. Kokotowi - dyrektorowi szpitala PSK nr 3 i panu Górskiemu - dyrektorowi administracyjnemu. W lipcu 1975 roku zajęto się przebudową kaplicy chorych. We wrześniu, przystąpiono do krycia dachu kościoła blachą ocynkowaną. Równocześnie trwały prace remontowe sali katechetycznej (byłej zakrystii), której dach został pokryty papą i dokładnie uszczelniony. Przy tak wielkim spiętrzeniu prac remontowych nie zapomniano o odnowie życia religijnego. Wznowiona została działalność chóru parafialnego, który we wrześniu 1975 roku liczył już 40 osób. Jego prowadzenie objął pan Sylwester Klim, organista parafialny. Reaktywowano Żywy Różaniec i powołano do istnienia Rodzinę Franciszkańską. 30 października odbyło się pierwsze spotkanie studentów, a ich pierwszym opiekunem został ś.p. ks. Zygmunt Toboła. Uwieńczeniem pracy duszpasterskiej w roku 1975 były przeprowadzone Misje Parafialne przez Misjonarzy Rodziny Ducha świętego w dniach od 6 do 14 grudnia. Pozwolenie na budowę domu parafialnego uzyskano pod koniec listopada 1975 roku. Po zatwierdzeniu planów konstrukcyjnych, w lipcu 1976 roku (plany zostały uszczuplone o jedno piętro), przystąpiono do budowy magazynu dla szpitala. 26 sierpnia zaczęła się budowa budynku plebani. Po 80 dniach robót budowla została oddana w stanie surowym zamkniętym. Było to możliwe dzięki osobistemu zaangażowaniu ks. Proboszcza Bogdanowicza i wielu parafian. Dnia 8 grudnia po uroczystej sumie odpustowej Jego Ekscelencja Biskup Gdański Lech Kaczmarek dokonał aktu erekcyjnego nowej plebani. Prace wykończeniowe trwały do 20 października 1977 roku. 27 października 1977 roku została plebania i salka katechetyczna poświęcona przez księdza Biskupa Ordynariusza Lecha Kaczmarka. Wszystkie prace remontowe kościoła, zakrystii i plebani zakończono w październiku roku 1978. W tym czasie do wieczności odszedł pierwszy proboszczparafii ks. Kanonik Szymon Żółtowski. Z dniem 28 stycznia 1979 roku dokonano zmian personalnych. Ks. Stanisław Bogdanowicz objął urząd proboszcza w największym kościele ceglanym Europy - Bazylice Mariackiej. Rządcą parafii Niepokalanego Poczęcia NMP został ustanowiony ks. Bogdan Napierała, będący przedtem proboszczem parafii w Sobowidzu.
|